. هنر و فرهنگ سکویی برای به اشتراک گذاشتن ایده ها می آفرینند

هنر و فرهنگ سکویی برای به اشتراک گذاشتن ایده ها می آفرینند

خانم خرازی به انسانیت و ارزش های خانواده اعتقاد دارد. وی درک می کند که عشق، جهانی است و آنچه ما را کنار هم قرار می دهد بسیار قوی تر از چیزی است که باعث تفاوت ما می شود. به همین دلیل است که وی می کوشد تا از طریق سازمان خیریه خود به نام بنیاد توس، میان تفاوت های فرهنگی پلی برای ارتباط بزند.

حفاظت از هنر به منظور حفاظت از فرهنگ و تاریخ

خانم خرازی که اصالتا ایرانی است، شاهد آن بوده که دست سازه هایی با ارزش فرهنگی و تاریخی زیاد تحت عنوان انقلاب از بین رفته اند. طبق گزارش های فراوانی در انقلاب اسلامی سال ۱۹۷۹ ایران دست سازه های کهن و پرارزشی نابود شدند. با این حال این ویرانی برگشت ناپذیر است و دانشی را از مردم می گیرد که هرگز به آنها برنخواهد گشت. ذهن های سیاسی می کوشند با از بین بردن دست سازه های هنری و فرهنگی، تاریخ را به میل خود بازنویسی کنند. بنابراین همه ی ما باید بکوشیم تا هنر و فرهنگ را زنده و خوب نگاه داریم.

Shushma Datt ofWomen-in Focus and Lady Jamileh Kharrazi
شوسما دات به تازگی در وصف خانم خرازی او را " انسان جالبی نامیده است که با فرهنگ و هنر ارتباط نزدیکی دارد". در واقع خانم خرازی ماموریت مهم بازسازی فرهنگ ویران شده را بر عهده گرفته است. وی تلاش می کند تا از طریق بنیاد توس، ذخایر فرهنگی ملت های در حال جنگ را مجددا پر کند. این تلاش ها عبارتند از موسیقی و رقص سنتی، معماری، مجسمه سازی، نقاشی و هر گونه ی دیگری از نمایش هنر.

دون این دست سازه ها، جوانان به سختی می توانند ریشه های خود را بشناسند. کودکان بزرگ می شوند بی آنکه بدانند اجدادشان چگونه می زیسته اند و به همین دلیل به شناخت واقعی از خودشان نیز نمی رسند.

بخش زیادی از علاقه ی خانم خرازی به حفظ و ارتقای هنر از حرفه ی هنری خود ایشان نشات می گیرد. خانم خرازی به عنوان بالرین و خواننده ی اپرا، ده ها سال ستاره ی صحنه ها بوده است. اکنون هم که کمتر روی صحنه می رود، همواره در اجراها شرکت دارد. وی از هنرهای نمایشی به عنوان علاقه ی اصلی خود و بخش مهمی از تاریخ و فرهنگ مشترک ما حمایت می کند. خانم خرازی می گوید "صادقانه بگویم که به نظر من هنر یک زبان بین المللی است. از طریق هنر- رقص، موسیقی، حرکات بدن- می توانیم پیام خود را انتقال دهیم

".

حمایت از هنر از ریشه های خانم خرازی سرچشمه می گیرد.

خانم خرازی در خانواده ای به دنیا آمد که برای هنر و فرهنگ ارزش قائل بودند. والدین و برادرش همگی حامی هنر بودند و خانم خرازی را در علایقش تشویق می کردند. وقتی دختر کوچکی بود مادرش وی را در کلاس باله ثبت نام کرد و خانم خرازی خیلی زود لذت هنرهای نمایشی را کشف کرد. خانم خرازی می گوید "خانه ی ما، خانه ی موسیقی بود، همه اهل موسیقی بودند!".

خانم خرازی با این درک بزرگ شد که فرهنگ شرق و غرب تا چه اندازه می توانند متفاوت از یکدیگر باشند. وقتی کوچک بود اروپا را دید و در جوانی آنجا تحصیل کرد. وقتی آنجا به سر می برد، مورد استقبال گروه هایی قرار می گرفت که در آنها وارد می شد. با این حال وی متوجه شد که مهاجر بودن در سرزمین بیگانه به چه معناست. این امر به ویژه درباره ی مهاجرانی صدق می کند که به کشورهای در حال جنگ تعلق دارند.

برای مهاجر، خشونت در میهن باعث سرافکندگی ملی است. و حتی بدتر، ممکن است بذر تبعیض را بکارد. ممکن است مردم تمایل داشته باشند رفتارهای غیر انسانی و ناعادلانه ای که در جای خاصی روی می دهد را  به این افراد ربط دهند. این امر می تواند باعث شکل گیری رفتارهای نادرست و کلیشه هایی شود که به نسل های بعد آسیب می رسانند. بدین ترتیب خانم خرازی تلاش می کند تا ذهن ما را نسبت به درک متقابل فرهنگی باز کند.

خانم خرازی می کوشد تا این سوء تعبیرها را تغییر دهد. وی می گوید "امروزه آدمکشی و کارهای غلط زیادی صورت می گیرد" که بیشتر آنها به عدم دسترسی مردم به دانش و اطلاعات برمی گردد. مهم ترین خواسته ی وی کمک به مردم برای کسب دانش است. خانم خرازی اظهار می کند "نه با کلمات… نه با موعظه کردن آنها…چون من در این کار قوی نیستم"، " ولی از طریق هنر می توانیم به این هدف برسیم".

انتشار این مطلب در سایر جامع مجازی : Print this page
Print
Email this to someone
email
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on Facebook
Facebook