جمیله خرازی Ballet

زنان علیرغم کم نمایی درازمدت در صحنه سیاست، قرن ها در زمینه های هنر مورد احترام و ستایش بوده اند

زنان علیرغم کم نمایی درازمدت در صحنه سیاست،  قرن ها در زمینه های هنر مورد احترام و ستایش  بوده اند  

    این هفته بیش از ۱۲۰ هزار تظاهرکننده در خیابان های شهر نیویورک تجمع کردند. آن ها خواهان حقوق سیاسی، اقتصادی واجتماعی برای زنان بودند. روزنامه نیویورک تایمز درمورد این راهپیمایی های زنان که همزمان با سالگرد مراسم تحلیف دانالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا انجام می شد گزارش داده است. درهمین روز تظاهراتی هم  به رهبری زنان برگزارشد.  

    تمرکزاین تظاهرکنندگان تنها بر روی چالش هایی که زنان امروز با آن رویاروهستند نبود. بلکه آن ها پیشنهاد ها و راهکارهای احتمالی نیزبرای برطرف ساختن این مشکلات ارائه دادند.  آن ها بطور اخص زنان را برای دستیابی بیشتر به پست های مهم دولتی تشویق وترغیب کردند. این مسئله از اهمیت زیادی برخوردار است چرا که زنان درطول تاریخ درصحنه سیاست به اندازه کافی نمایندگی نداشته اند.  دلیل آن هم بیش از هرچیز دیگر، تبعیض های جنسیتی است که به صورتی روشمند و سیستماتیک برآن ها اعمال شده است

 

    هنگامی که راهی درمقابل ما بسته می شود، گاه تنها گزینش وانتخاب ما، یافتن راه دیگری است. این همان کاری است که بسیاری از رهبران جنبش های زنان درطول سال ها انجام داده اند. برای مثال، زنان در صحنه هنرها  درسراسر جهان توانسته اند ازلحاظ حقوق برابر با مردان تاریخ ساز شوند.

زنان درسطح جهان در زمینه های سیاسی به اندازه کافی نمایندگی ندارند

    بنا برگزارشی از سازمان ملل متحد،  زنان  تنها یک پنجم جمعیت نمایندگان پارلمان های ملل مختلف جهان را تشکیل می دهند. تا امروز تنها تعداد انگشت شماری از زنان توانسته اند به مقام های رهبری درکشورهای مختلف جهان برسند. با وجود آنکه زنان حدود نیمی از جمعیت بشری را تشکیل می دهند اما فقط در۳۸ کشور جهان و رقمی کم تر از ۱۰ درصد از نمایندگان سیاسی این کشورها از بین زنان انتخاب شده اند.     

زنان درمقام رهبری، درطول تاریخ مهارت های سیاسی خود را به بهترین نحو نشان داده و به اثبات رسانده اند. از کلئوپاترا تا کاترین کبیر تا ایندیرا گاندی و آنجلا مرکل، رهبران زن درشکل دادن به جهان امروز ما نقش مهمی داشته اند. پس چرا تعداد زنان سیاستمدار تا به این حد کم است؟ بنا بر پژوهش های انستیتوی بروکینگز و بر اساس گزارشی از هافینگتون پست، این مسئله به دلیل کمبود رهبری زنانه درتمامی سطوح است.

    زنان به مراتب کم تر از مردان برای نامزدی درانتخابات شرکت می کنند. بالابردن سطح آگاهی دراین رابطه به صورتی که در تظاهرات اخیر در شهر نیویورک انجام شد می تواند این روند را عوض کند. با اینهمه ، تغییرات دراین مقیاس به کندی پیش می رود. درنتیجه، زنان بیشتر به هنرها روی می آورند تا اطمینان حاصل کنند که صدایشان شنیده می شود.

زنان در طول سالیان در رشته های هنری رهبران قدرتمند و تاثیرگذاری بوده اند

زنان باوجود ظلم و ستمگری های تاریخی، توانسته اند راه هایی برای شرکت درفعالیت های هدفمند و پرمعنی اجتماعی پیدا کنند. هرزمانی که ساختارهای سیاسی و اقتصادی راه ها را بر آن ها بسته، رهبران زن به هنرها روی آورده اند. برای مثال آرتمیسیا جنتیلسکی، توانست در دوران باروک در ایتالیا، به بالاترین مقام و منزلت درزمینه هنرنقاشی دست یابد. باوجود آنکه تنها تعداد انگشت شماری از زنان توانستند در اروپای قرن شانزدهم فرصت هایی برای رهبری پیدا کنند، آرتمیسیا توانست حرمت و اعتبار حرفه ای زیادی کسب کند.  

اززمان موفقیت های اولیه آرتمیس تا امروز، زنان هنرمند و تاثیرگذارزیادی ظهورکرده اند. لیدی جمیله خرازی یکی از این رهبران زن درصحنه هنر است. او به یکی از بالاترین درجات هنری در رشته های باله و اجراهای موزیکال رسیده است. او درحال حاضر به عنوان راهبر و رایزن هنری و یک فرد نیکوکار و بشردوست از آموزش هنرها و اجراهای هنری درسراسرجهان حمایت می کند.  

    لیدی جمیله کوشش های فراوانی برای ایجاد درک بهتر میان فرهنگ های شرق و غرب از طریق هنرها بخرج داده است. او از طریق بنیاد طوس از اجراهای تازه باله ملی ایران حمایت کرده است. تمرکزاین پروژه بخصوص بر روی اهمیت رقص در تاریخ ایران از دیدگاهی قابل لمس برای تماشاگر انگلیسی زبان بوده است. با خدماتی از طریق رهبری و رایزنی هنری، لیدی جمیله همچنان به سنت های پرافتخار خلق راهکارهای تازه اجتماعی از طریق هنرها ادامه می دهد.

 

انتشار این مطلب در سایر جامع مجازی : Print this pageEmail this to someoneShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Facebook