Skip to main content
جمیله خرازی فردوسی

فردوسی شاعر حماسه سرای ایران

فردوسی یکی از مشهورترین شاعران حماسه سرای ایرانیست که در سنه ۳۲۹ هجری قمری مطابق با ۳۱۹ شمسی در شهرستان طوس استان خراسان به دنیا آمد نام اصلی او ابوالقاسم فردوسی است.

او در کتابهای باقیمانده از خودش نشان میدهد که به زبان عربی آشنا بوده ولی میخواسته به هر صورت شده زبان فارسی را که به نام پهلوی هم می خواندند ترویج نماید

 جمیله خرازی فردوسیجمیله خرازی فردوسی[/caption]

فردوسی از کسانی است که در دوران هزاره اول ادبیات فارسی را خوب میداند و شعر خود را به زبان فارسی اصیل می سراید در دوران سامانیان میزیسته و از همان سی سالگی به سرودن شعر مشغول میگردد داستان های بیژن و منیژه، رستم و سهراب، رستم و اسفندیار و داستان اکوان دیو و داستان سیاوش از جمله داستانهای دیوان حماسی اوست.

 

او در اشعارش میگوید:

 

سرآمد کنون قصه یزدگرد          به ماه سپندارمذ روز ارد

ز هجرت سه صدسال و هشتاد و چهار          به نام جهان داور کردگار

 

این در آغاز کار سرودن اشعار او بود و بعد از آن تا بیست سال در تکمیل دیون خود کوشید.

 

در زمان قدیم چنان رسم بود که حکومت استبدادی اگر با شاعری مخالفت رای داشت او را از بین می برد و شاعران ناچار دیوان خود را مدح و ثنای آبان می سرودند بنا به این لحاظ فردوسی تا زمانی که حکومت سامانیان بود یعنی قبل از سنه ۴۰۰ اشعارش در مدح پادشاهان سامانی بود و با جابجایی سامانیان به غزنویان اشعارش را به سلطان غزنوی سلطان محمود اختصاص داد.

 

چو سال اندر آمد به هفتاد و یک

همان زیر بیت اندر آرم فلک

زهجرت شده پنج هشتاد بار

به نام جهان داور کردگار

 

او چند بار دیوان خود را به دربار محمود غزنوی فرستاده که مورد قبول درگاه سلطان قرار نگرفت و سلطان  «نکرد اندر این داستانها نگاه» و پاداشی هم برای او نفرستاد.

 

از این رو تا پایان عمر بخش های دیگری را به آن اضافه کرد سراپا حالت گله و انتقاد از سلطان وقت محمود غزنوی را داشت او در اشعارش چندبار به سن خود اشاره کرد و خود را هشتاد و شش ساله یاد کرده.

 

خوشا    مرز   ایران      عنبر    نسیم                    که  خاکش  گرامی تر  از  زرَ  و  سیم

هوایش    موافق    به    هر    آدمی                      زمینش      سراسر    پر    از   خرَمی

فضایش  چو  مینو  به  رنگ  و نگار                      به  یک  سو   زمستان  ، دگر سو بهار

گر ازفارس گویی، بهشتی خوش است                      همه   مر ز  آن ، خرَم  و دل کش است

به یک سوی ، اهواز    مینو  سرشت                       که  سبز  است  و  خرَم چو باغ بهشت

گر از  ملک  کرمان  سرایم  رواست                        که هندوستانی   خوش  آب  و هواست

به   نزد   کسی    کاو    بود    فرهمند                       یکی   نیل    کوچک     بود     هیرمند

خراسان  ز چین و ختن خوش تر است                      که  خاکش  به  مانند  مشک  تر  است

  صپاهان  چنو   در   جهان  شهر نیست                   نداند   کسش   کز   خرد    بهر  نیست

   عروس    جهان    است   ملک اراک                    که  سر تا سرش مشک  بیزاست خاک

   هم  از  عهد   جمشید  و  کاووس  کی                   نبوده  است   ملکی  به   خوبی چو ری

   هم  آن   آذر  آبادگان   گوهری   است                  که  بر  روم و شامش بسی برتری است

   گر   آیی   سوی   رشت   و  مازندران                  پر   از    سبزه   بینی   کران   تا  کران

   همه   بوستانش    سراسر    گل  است                  به   باغ   اندرون   لاله   و  سنبل است

انتشار این مطلب در سایر جامع مجازی : Print this pageEmail this to someoneShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Facebook